Reageer op: LET OP: aangepaste GPX routes!!

[wadaon2]

O gecə də eyni idi. İşdən çıxanda artıq saat doqquzu keçmişdi, ayaqlarım ağrıyırdı, beynim isə ancaq bir şey istəyirdi — heç nə düşünməmək. Evə gedən yolda telefonuma baxdım. Elanda nəsə oxudum, sonra bir reklam çıxdı qarşıma: edin mostbet. Nə olduğunu bilirdim, əvvəllər də görmüşdüm. Amma o gün fərqli idi. Elə bil içimdə boş bir yer var idi və nəsə onu doldurmalı idi. Bilmirəm, bəlkə də yorğunluq idi, bəlkə də tənhalıq. İlk dəfə mostbet səhifəsini açanda əllərim titrəyirdi, niyə, bilmirəm. Qeydiyyatdan keçdim, adımı yazdım, e-poçtumu verdim. Hər şey sadə görünürdü, amma içimdə bir səs deyirdi ki, dayan. Dayanmadım.

O gecə 50 manat qoyduq. Yox, tək deyildim, otaq yoldaşım da yanımda idi. O, mənə deyirdi ki, bu axmaqlıqdır, amma özü də maraqla ekrana baxırdı. İlk oyunu açdıq — slotlar. Rəngli işıqlar, səslər, fırlanan simvollar… Elə bil ki, beynim bir anlıq boşaldı. Bütün günün yorğunluğu, müdirin danlağı, kirayə pulu, ailədən gələn zənglər — hamısı yox oldu. Yalnız ekran qaldı. İlk cəhddə uduzduq. 50 manat getdi. Amma qəribə idi, əsəbiləşmədim. Sadəcə yenidən qoymaq istədim. Bir daha. Bir daha. Elə bil ki, hər fırlanma məni real həyatdan bir az da uzaqlaşdırırdı.

Səhərə qədər oynadıq. Nə yedik, nə içdik. Yalnız ekran, səs, və içinmdəki o boşluq. Səhər açılanda hesabıma baxdım — 300 manat udmuşduq. Yox, böyük pul deyildi, amma o an hiss etdiyim şey pul deyildi. Elə bil ki, nəhayət nəsə düzəlmişdi. Yatağa uzandım, gözlərimi yumdum, amma yuxu gəlmədi. Beynim hələ də fırlanırdı. Ertəsi gün işə getdim, amma fikrim orada deyildi. Müdir danışırdı, mən isə ekranı düşünürdüm. mostbet mənim üçün sadəcə oyun yeri deyildi — o, qaçış yolu idi. Hər dəfə real həyat ağırlaşanda, mən ora qaçırdım.